Cihazın bir tarafında büyüleyici ve çekici bir ışık yayan minik bir açıklık bulunuyordu. Devair Ferreira'nın hurda deposunda bulunan garip, parlayan mavi kapsül hakkındaki haberler yayılınca komşular, aile ve arkadaşlar onu kendi gözleriyle görmek için toplandı. Kimilerinin ellerinde minik, parıldayan parçalar vardı, diğerleri ise bu parçaları ailelerine göstermek için evlerine götürdü.

Kimse, Brezilya'nın en büyük radyasyon kazasını tetikleyecek son derece radyoaktif bir madde olan sezyum-137 ile uğraştığını bilmiyordu. Devair, kapsülü birkaç gün önce terk edilmiş bir tıp kliniğinde bulan iki atık toplayıcısından satın almıştı. Kardeşi Odesson, maddenin işe yaramaz olduğunu düşünerek atılmasını söylerken Devair ona hayran kalmış, hatta karısı için bir yüzükte kullanılmak üzere değerli bir taşa dönüştürmeyi bile düşünmüştü. Devair daha sonra ölümün ışıltısına aşık olduğunu söyleyecekti.

Bir hafta sonra çok sayıda insan gizemli bir hastalığa yakalandı. Ailenin yakın bir arkadaşı, hastalığın ortaya çıkış zamanını garip, parlayan kabın gelişiyle ilişkilendirdi; bunun üzerine Devair'in karısı Maria Gabriela kabı bir sağlık kuruluşuna götürdü. Cihaz, günün geri kalanında ve gece boyunca avludaki bir sandalyenin üzerinde sahipsiz şekilde kaldı, ta ki bir doktor nihayet bir radyasyon dedektörü getirene kadar. Ölçümler o kadar yüksek çıktı ki doktor ilk başta cihazın arızalı olduğunu sandı, ancak ikinci bir cihaz da aynı sonucu doğruladı.

Kısa bir süre sonra Odesson, kardeşinden yardım alın ve evde dokunduğunuz madde radyoaktif içeriyor şeklinde bir mesaj aldı. Odesson, o zamana kadar geniş ailesinden 56 kişinin radyasyona maruz kaldığını belirtiyor. Odesson'un aklına bir yıl önce Ukrayna'da yaşanan Çernobil felaketi geldi ve radyoaktif madde kelimelerini duyduklarında hepimizin büyük bir belada olduğunu düşündüklerini ifade etti.

Hayatını kaybeden ilk kişi Odesson'un altı yaşındaki yeğeni Leide oldu. Babası bir kibrit kutusunda eve getirdiği sezyum-137 parçasıyla oynamış, karanlıkta nasıl parladığını göstermek için ışıkları kapatmıştı. Odesson, annesinin akşam yemeğini yeni hazırladığını ve Leide'nin bir yumurta alarak hâlâ radyasyona maruz kalmış küçük eliyle onu yediğini aktarıyor. Leide, teyzesi Maria Gabriela'nın aynı hastalıktan hayatını kaybettiği gün yaşamını yitirdi. Hurda deposunda çalışan iki genç adam da kazada hayatını kaybetti.

Goiania'da radyasyona maruz kalmış olabilecek 100 binden fazla kişi, Odesson da dahil olmak üzere Olimpiyat Stadyumu'nda taramaya çağrıldı. Etkilenenler dezenfeksiyon sıvısı ve fırçalarla ovulduktan sonra hortumla yıkandı, giysileri imha edildi ve bol sıvı tüketmeleri söylendi. Odesson'a birayı seviyorsapost bol bol içebileceği söylenmiş, o da tavsiyeye uyarak bir arkadaşının bara gitmişti ancak tuvaletlerin kirlenmesiyle ilgili uyarı almadığını belirtiyor.

Radyasyon bulaşmadığı ilan edilmesine rağmen Odesson daha sonra hastaneye kaldırıldı ve tecrit edildi. Karısı onunla sadece sokaktan konuşabiliyordu ve yüzünün deforme olması endişe yaratmıştı. Doktor daha sonra yüzündeki oluşumların stres kaynaklı olduğunu tespit etti ancak korku yayılınca insanlar ondan uzak durmaya başladı. Odesson sonunda iyileşti ancak radyasyonla kirlenen aile evi kısmen yıkıldığı için sığınma evine döndü ve tanıdığı insanlar dahi ondan uzaklaştı.

Felaketin ardından hükümet Seni seviyorum Goiania ifadesiyle bir kampanya başlattı. Kaza sonrasında Brezilya'da ve diğer ülkelerde radyoaktif maddelerin izlenmesi ve denetlenmesine ilişkin yasalar değiştirildi. Kazadan kurtulanlar için tazminat talepleri ve sağlık sorunları nedeniyle yıllarca süren bir mücadele başladı. Odesson, otobüs şoförlüğü işini bırakarak mağdurların hakları için kampanya yürüttü ve Mağdurlar Derneği'nin başkanlığını yaptı. Bugün, neredeyse 40 yıl sonra ve yetmişli yaşlarındaki Odesson, hayatını sonsuza dek değiştiren felaketi kendi kaleminden yazıyor ve Goiania'dan 220 kilometre uzaklıktaki çiftliğinde huzur buluyor.