Gökyüzü gözlemcileri, Kasım 2026'dan Şubat 2027'ye kadar uzanan dört aylık süreçte art arda dört süper ay olayına tanıklık edecek. Ay'ın eliptik yörüngesinde Dünya'ya en yakın konum olan yerberi (perigee) noktasındayken dolunay evresine girmesiyle oluşan bu doğa olayı, kış ayları boyunca gece gökyüzünü normalden daha parlak aydınlatacak.
NASA verilerine göre yerberinin en az yüzde 90'ı dahilinde gerçekleşen dolunaylar 'süper ay' olarak nitelendiriliyor. Yerberi noktasında Dünya'ya yaklaşık 363 bin 300 kilometre kadar yaklaşan Ay, en uzak noktası olan yerötedeki (apogee) 405 bin 500 kilometrelik mesafeye kıyasla yüzde 14'e kadar daha büyük ve yüzde 30'a kadar daha parlak görünüyor. Yılda üç veya dört kez meydana gelen bu yakın hizalanmalar, doğası gereği peş peşe seriler halinde gerçekleşiyor.
Kış boyunca takip edilebilecek süper ay serisinin tarihleri ve evre saatleri (ABD Doğu Saati - EST) şu şekilde sıralandı:
24 Kasım 2026 (Kunduz Ay'ı): Dört aylık döngünün açılışını yapacak olan dolunay, sabah 09.54'te tam evresine ulaşacak.
23 Aralık 2026 (Soğuk Ay): Akşam 20.28'de (24 Aralık 01.28 UTC) dolunay evresine girecek olan Ay, Dünya'ya 356 bin 740 kilometre mesafeye inerek 2026 yılının en yakın dolunayı olacak.
22 Ocak 2027 (Kurt Ay'ı): Yeni yılın ilk süper ayı sabah 07.17'de gözlemlenebilecek.
20 Şubat 2027 (Kar Ay'ı): Akşam 18.24'te gerçekleşecek dolunay ile dört aylık seri tamamlanacak.
Gökbilimciler, hizalanmanın en net şekilde izlenebilmesi için doğu ufkunun açık olduğu kıyı şeritleri, yüksek tepeler veya açık arazilerin tercih edilmesini ve yerel ay doğuşundan kısa süre önce gözlem noktasına gidilmesini öneriyor.
Çıplak gözle bakıldığında gökyüzünde yan yana bir kıyaslama imkanı olmadığı için çaptaki hafif artış çoğu gözlemci tarafından fark edilemese de ekstra parlaklık Ay'ı kış gökyüzünde belirgin kılıyor. Ay ufka yakın konumdayken ağaçlar ve binalar gibi yeryüzü şekilleriyle kıyaslandığı için insan algısı nedeniyle olduğundan çok daha büyük görünüyor.
"Ay yanılsaması" olarak adlandırılan bu etki dürbün veya küçük bir teleskopla ortadan kalkarken, kraterler ve volkanik ovalar gibi yüzey detayları netleşiyor.
Ay'ın Dünya'ya yakınlaşması okyanuslar üzerindeki kütleçekim kuvvetini bir miktar artırarak normalden daha yüksek gelgitlerin oluşmasına zemin hazırlıyor. Ancak NASA, gelgit seviyelerindeki bu artışın sınırlı kaldığını, kıyıdaki su seviyelerinin asıl olarak bölgesel hava sistemleri, rüzgâr düzenleri ve yerel coğrafi koşullara bağlı olarak şekillendiğini bildiriyor.
