İnsanın kelimelerle ifade edemediği korkularını, kırılganlıklarını ve dönüşüm süreçlerini farklı disiplinler aracılığıyla ele alan "Kendimizi Anlatmak İçin Yaratıklar İcat Ediyoruz" başlıklı karma sergi, 14–28 Kasım 2026 tarihleri arasında Roma’daki ArtSharing lab&gallery’de sanatseverlerle buluşuyor.
Milano ve İstanbul merkezli disiplinler arası diyalog platformu Creative Circle ile Paper People Project ortaklığında hayata geçirilen bağımsız ve kâr amacı gütmeyen bu proje, yeni sanatsal sesleri uluslararası sahneye taşımayı hedefliyor. Küratörlüğünü Tuğçe Kalpar ve Penelope Filacchione’nin üstlendiği sergi, 14 Kasım Cumartesi günü saat 17.00’de düzenlenecek açılışla kapılarını açacak.
Dilin Sınırında Başlayan İtiraf Defteri
Tarih boyunca insanın mağara duvarlarına çizdiği hayvanlardan yonttuğu tanrı heykellerine kadar uzanan "kendini bir suret üzerinden anlatma" dürtüsü, sergide çağdaş malzemelerle yeniden yorumlanıyor. Seramik, illüstrasyon, resim, heykel, fotoğraf ve sinema gibi farklı pratiklerden gelen dokuz sanatçı, tek bir temel soru etrafında buluşuyor: "İnsanın doğrudan söyleyemediklerini bir yaratık söyleyebilir mi?"
Küratöryel metinde bir "bestiyer" (yaratıklar kitabı) olmaktan ziyade dili değişmiş bir "itiraf defteri" olarak tanımlanan sergi, izleyiciyi her eserin karşısında bir aynaya bakmaya ve "Bugün insan, tam olarak neye dönüştü?" sorusuyla yüzleşmeye davet ediyor.
Dokuz Sanatçı, Dokuz Farklı Yaratık
Sergide yer alan dokuz sanatçı; içsel karanlığı, toplumsal maskeleri, yalnızlığı ve insan ruhunun çok katmanlı yapısını kendi icat ettikleri formlara emanet ediyor:
-
Hazal Şerifoğlu (Seramik): FAVİSSA (2026) adlı eseriyle acının yerini isyana bıraktığı düzensiz "kırılma noktasını" ve insanın içindeki asıl gücü dışarı çıkardığı dönüşüm anını görünür kılıyor.
-
Emren Zeytinoğlu (İllüstrasyon/Sanat): İrlanda folklorundan ilham alan MARGHERİTE / Papatyalar (2026) çalışmasıyla kaybolmuş çocukluk izlerini yetişkinliğe taşıyarak yakınlık arzusu ile korku arasındaki gerilimi inceliyor.
-
Daniela Budişteanu (Resim): REM (2020) adlı eserinde, rüya ile gerçek arasındaki askıda kalış halini uzamsal koordinatlardan yoksun soyut ve amorf öğelerle resmederek bireysel kaygıları ve beden-zihin ilişkisini sorguluyor.
-
Dilara Yerlikaya (Heykel): GORGONE / Gorgon (2026) ile sevilmek isterken yaralanmaktan korkan, temas ararken kabuğunu kalınlaştıran insanın savunma mekanizmalarını ve kendine doğrulttuğu dikenleri ele alıyor.
-
Ramon Karolan (Fotoğraf/Lirik Sanat): DAS WESEN İN MİR / İçimizdeki Varlık (2026) serisiyle saklı tutulan utanç ve korkuları fotoğraf atmosferinde bir aynaya dönüştürerek izleyiciyi kendisiyle yüzleşmeye çağırıyor.
-
Taha Düzler (Seramik): NO.1 (2026) adlı çalışmasında farklı kültürlerin koruyucu ruhlarından ve ritüellerinden beslenerek, geçmişin izleri ile hayal gücünün kesiştiği hem tanıdık hem yabancı varlıklar yaratıyor.
-
İzel Yücel (Sinema): BAK. HİSSET. TEKRAR BAK. (2026) adlı eseriyle beden, arzu, parazit ve bakış kavramları üzerinden izleyici ile eser arasındaki sınırları zorlayarak "Asıl canavar kim?" sorusunu yöneltiyor.
-
Ece Ebrar Sözkesen (Sanat/Yaratıcı Yönetim): BURATTİNİ / Kuklalar (2026) çalışmasında, başkasının ipleriyle hareket etmeyi reddeden ve dikişleri sökülse de kendi kimliği için mücadele veren insanın yolculuğunu anlatıyor.
-
Yıldırım Yazganarıkan (Sanat/Mimarlık): SFERA / Küre (2026) eseriyle, uzaktan tek ve basit görünen insanın yaklaştıkça içinde barındırdığı, birbirini itip çeken sayısız karakteri ve sesi temsil ediyor.
