Alex Huston Fischer ve Eleanor Wilson'ın yönettiği Wicker filmi, absürt bir romantik komedi izlenimi yaratırken, yüzyıllardır değişmekte zorlanan toplumsal düzeni ve kadınların bağımsızlığını mizahi bir dille ele alıyor.
Olivia Colman'ın canlandırdığı Balıkçı Kadın, ataerkil bir köyde kendi hayatını kurmuş, orta yaşlarında, bekâr ve ekonomik olarak bağımsız bir kadın olarak, evlilik beklentilerine karşı koyuyor. Köy halkının alaylarına rağmen, kendine yeten ve mizah duygusu güçlü karakteriyle çevresinin dar dünyasına karşı kendi alanını koruyor.
Balıkçı Kadın, evlilikten uzaklaşmak isteyen bir kadın olarak, köyün Hasırcıbaşı'ndan söğüt dallarından bir koca yapmasını istiyor. Böylece hayatına, gerçek bir insandan ziyade bir masal karakterini andıran Hasır Koca giriyor.
Hasır Koca, Balıkçı Kadın'a duyduğu sevgi, ilgisi ve bağlılığıyla köyün düzenini altüst ediyor. Ev işlerine katılıyor, karısının ihtiyaçlarını gözetiyor ve aralarındaki yakınlığı keşfetmekten çekinmiyor. Aynı zamanda sevgiyi öğrenerek, aşkın doğuştan değil, deneyimle geliştirilen bir duygu olduğunu gösteriyor.
Köyün erkekleri Hasır Koca'ya duyduğu hayranlıktan rahatsız olurken, kadınlar onun ilgisini kıskanıyor. Bu durum, toplumun evlilik ve erkeklik üzerine kurduğu beklentileri gözler önüne seriyor. Kıskançlık ve açgözlülük arttıkça, başlangıçta sade ve samimi ilişki dışarıdan gelen müdahalelerle sınanıyor.
Filmin temel mesajı, Balıkçı Kadın'ın bağımsızlığının toplum tarafından hâlâ bir istisna olarak görülmesi gerektiğini hatırlatıyor. Yüzyıllar geçmesine rağmen kadınların bağımsızlığına yönelik toplumsal huzursuzluk devam ediyor. Film, bu gerçeği absürtlük, ironi ve romantizmle anlatıyor.
Olivia Colman, Balıkçı Kadın karakterine içtenlik kazandırırken, Alexander Skarsgård'ın fiziksel performansı Hasır Koca'ya hayat veriyor. Her iki oyuncu da filmin görsel ve mizahi dünyasını zenginleştiriyor.
Hikâyenin sonunda, Balıkçı Kadın ve Hasır Koca, evlat edindikleri hasır bebekleriyle birlikte yeni bir geleceğe doğru ilerliyor. Bu final, birlikte yaşamanın, sevmenin ve birbirine iyi davranmanın tek bir doğru biçimi olmadığını vurguluyor.
Wicker, toplumsal cinsiyet rolleri ve kadınların bağımsızlığı gibi ciddi meseleleri ele alırken, seyircisini ağır bir anlatının içine hapsetmiyor. Tuhaflığıyla eğlendiriyor, romantizmiyle gülümsetiyor ve arada tanıdık gerçekleri hatırlatan bir dünya kuruyor.









