İstanbul'da dört yıl boyunca aynı binada yaşadığım süre boyunca, komşularımın isimlerini ve yüzlerini tanımak için bir ölüm olayının gerçekleşmesi gerektiğini söylemekten utanıyorum. Elbette, ellerim dolu olduğumda kapıyı açacak, “dışarıda güvende kal” diye söyleyecek, nazik yüzlü insanlarla çevrili olduğumu biliyordum; ancak bu, geçen hafta sonuna kadar sınırlı bir anlayıştı.

Ölümüne uğrayan kişi, herkesin sevgisini kazanmıştı—sokaklarımızın sağlam kalbi, sert sözlerin ve sert tavırların altındaki büyük yüreğiyle tanınan bir kahraman. Hepimizin faydalandığı ve göz ardı ettiğimiz bu yürek, nihayetinde onu ihanet etti. Dünyanın bükülmüş tesadüfleri ve adaletsiz cezaları olmadan ne gibi bir yer olurdu?

Bu acı ve haksız kayıp, hepimizi birbirimize bakmaya ve birbirimize bakmanın sorumluluğunun üzerimizde olduğunu anlamaya itti.

Central Park'ta 67 yaşında bir sanatçı ve evsiz yaşayan Francis Lee Rogers'ın da geçtiğimiz hafta öldüğü bildirildi. Rogers, park ekosisteminin çarpıcı tablolarıyla ve kış boyunca Ramble'in kuş yemliklerini doldurmak için sahip olduğu az şeyle hatırlanır.

İşimiz, birbirimize bakmak.

Harlem Studio Museum'un tarihini anlatan yeni bir yayın, kurumun kurulması için yapılan çalışmanın önemini ve tarihsel olarak siyah sanat kurumlarının tarihden silinmesini veya gölgede kalmasını önlemek için yapılması gereken çalışmaları belgelemektedir.

İşimiz, birbirimize bakmak.

UAW Local 2110 için işler iyi gidiyor—Whitney Museum of American Art, Brooklyn Museum, American Folk Art Museum ve Guggenheim'deki sendikalaşmış personel, grev tehdidiyle sözleşmelerini kazandı. Aynı zamanda New Jersey Monuments to Migration and Labor adlı, göçmen toplulukları ve işçi sektöründeki örgütlenme çalışmalarını kutlayan, eyalet tarafından desteklenen bir halk sanat girişimi de bu ışığı yayıyor.

Hyperallergic'in ilk katkısında eleştirmen ve roman yazarı Lucy Ives, Krasner ve Pollock: Past Continuous'u Met'de inceleyerek “Böyle bir çöküşü hiç görmedim” diyerek kendine güvenle ifade ediyor. JJ Murphy Gallery'de yalnızca dört mil güneyde, Mala Iqbal'ın tekli sergisi “Among Us”te, Hyperallergic'in kurucu ortak ve Editor-at-Large Hrag Vartanian, “dünyanın yabancılarla paylaştığımız bir oda olduğunu ve çoğunun başka yerlere baktığını” hatırlatıyor.

Son olarak, şehrin şimdiye kadar en büyük sanat ve kültür bütçesi, bireysel, şehir tarafından finanse edilen sanatçı hibelerinin 5.000 dolarlık tahsisatının 20 yıl boyunca devam etmesinin ardından, Belediye Başkanı Zohran Mamdani ve NYC Kültür İşleri Departmanı'nın başvuru çağrısında rakamın iki katına çıktığını duyurmasıyla adım atıyor.

Bu, sonunda bizim için bir ilgi gösterildiğinde nasıl hissettirdiğini gösteriyor mu? Sanatçılar, New Jersey'deki Göç ve İşçi Anıtları'nda göçmenleri onurlandırıyor. Michelle Angela Ortiz, Chat Travieso ve Immanuel Oni'nin yeni kamu komisyonları, New Jersey Monuments to Migration and Labor girişiminin bir parçası.

İlginç bir şekilde, National Museum of the American Indian'deki Quilt Along programında, Margaret Wood (Diné/Seminole) dahil beş çağdaş yerli sanatçı, farklı Amerikan tarih dönemlerinden ilham alan desenler tasarladı. 17 Ekim Cumartesi, 13:00-15:00 saatleri arasında katılmak için kayıt yaptırabilirsiniz.

Lucy Ives, Krasner ve Pollock: Past Continuous'u Metropolitan Museum of Art'ta inceleyerek “Başka birinin evliliğine bakmak istiyoruz. Daha da önemlisi, onun bunu nasıl başardığını bilmek istiyoruz. Lee Krasner bu karmaşık, küçük, büyük ve cesur tabloları nasıl yaptı? Amerika'nın en ünlü sanatçısı olan bir erkeğe evli kalmak ve sürüş sırasında ölmekle nasıl başa çıktı? Hayatta kalmayı başardı ve bu onun sanatına ne anlama geldi?” sorularını soruyor.

Arthur Jafa'nın “I Am Tony” adlı New Museum sergisi, sanatçının karakteristik kara mizahını içeriyor ve en karanlık görüntüleri bile ironik bir şekilde ele alarak düşük kültürün ciddiyetini ortaya çıkarıyor.

Mala Iqbal'ın “Among Us” sergisi, “Bu tabloların içinde kendimi bulabiliyorum, ancak tamamı değil, bir bakış gibi sokakta kalıp değerli ve güzel bir şey haline gelen bir an gibi” diyerek izleyiciyi düşündürüyor.

John Yau, “This Heat: Brenda Goodman, Steve DiBenedetto ve Bendix Harms” adlı New York Studio School sergisinde, DiBenedetto'nun tablolarının grotesk ve komik bir kombinasyon olarak ortaya çıktığını, parmakları olmayan bir yaratığın burnuyla ruj sürmeye çalıştığını belirtiyor.