İskandinavya'daki erken dönem yerleşim alanlarında ocakların içinde, döşemelerin altında ve diğer ev içi alanlarda bulunan parçalanmış kemikler ile kafatası parçaları, Demir Çağı ve Viking Çağı'ndaki şiddete ilişkin yeni bilgiler sunuyor.
Günümüzde İskandinav ülkelerinin barışçıl şöhretinin aksine, Demir Çağı ve Viking Çağı İskandinavya'sı önemli ölçüde fiziksel şiddetle karakterize ediliyordu. Bu duruma ilişkin kanıtların bir bölümü destanlardan ve diğer yazılı kayıtlardan, bir bölümü ise iskeletlerde ağır travma belirtileri bulunan tümülüslerden ve toplu mezarlardan geliyor.
BODY-POLITICS projesinden bir bilim ekibi, geleneksel olmayan alanlarda bulunan ve 1.500 yıllık bir dönemi kapsayan insan kalıntılarını inceledi. Araştırmaları, erken dönem İskandinavya'sındaki gündelik yaşam ve ölüm hakkında çok daha karmaşık bir tablo ortaya koyuyor. Proje, bedenlerin ev içi alanlara nasıl yerleştirildiği ve bu sıra dışı mezarların şiddet ile gündelik yaşam hakkında neler ortaya koyduğu da dâhil olmak üzere çeşitli konuları araştırmak amacıyla oluşturuldu.
Journal of Archaeological Method and Theory dergisinde yayımlanan çalışmada araştırmacılar, müze koleksiyonlarında saklanan kemikleri daha önceki kazı raporlarıyla birlikte inceleyerek özellikle yaralanmalara ve bu yaralanmaların iyileşme belirtilerine odaklandı. Bilim insanları, yaklaşık 200 kişiyi kapsayan bir veri kümesinde travmatik yaralanmaları bulunan 12 kişi belirledi. Bu kişilerden en az sekizinde kasıtlı şiddete ilişkin kanıtlar görüldü ve bulgular tekrarlanan fiziksel travmalara işaret etti.
Dört kişi yaşamları boyunca birden fazla yaralanma geçirmişti. Bunlardan biri, ölümünden önce kafatasına üç ayrı darbe alıp hayatta kalmış, ayrıca ön kolunda ve köprücük kemiğinde kırıklar oluşmuş bir Viking Çağı erkeğiydi. En dikkat çekici bulgulardan biri ise bir döşemenin altında bulunan ve 2 ila 4 yaşlarındaki bir çocuğa ait kafatası parçasıydı. Çocuk, ölümünün gerçekleştiği sıralarda bir silah nedeniyle yaralanmış olabilir.
Çalışmanın yazarları, bu kişilerin bazılarının yaşamları boyunca devam eden zorluklara ve şiddete maruz kalmış olabileceğini öne sürüyor. Yaralanmalar için ev içi şiddet, yerel topluluk içindeki kavgalar, farklı topluluklar arasındaki çatışmalar veya insan kurban etme gibi ritüel şiddet uygulamaları da dahil olmak üzere çeşitli olası açıklamalar sunuluyor.
Ölümlerinin ardından bu kişilere mezarlıklarda geleneksel gömme işlemleri uygulanmadı ve bunun yerine beden parçaları farklı biçimlerde ele alındı. Kalıntıların bazılarında ölümden sonra kesilme ve başka değişikliklere uğratılma belirtileri de görüldü.
