Bir yapay zekâ ajanına hiçbir görev vermeyip onu kendi hâline bırakırsak ne olur? MIT araştırmacıları da tam olarak bunu merak etmiş olacak ki gelişmiş bir yapay zekâ ajanına dijital bir beden giydirip onu sanal bir adaya bıraktılar. Ne yapması gerektiğini söylemeden, önüne bir hedef koymadan ve herhangi bir ödül de vadetmeden gerçekleştirilen bu deneyde, ajanımızın adı Eko oldu.
Tam 30 saat boyunca o adada yapayalnız, kendi merakıyla baş başa kalan Eko, oturup bir komut gelmesini beklemedi. Çevresinde ne olup bittiğini yalnızca metin tabanlı komutlarla algılayan Eko; dağlara tırmandı, kuleler kurdu, yere geometrik desenler çizdi ve basketbol ile bowling gibi spor oyunları tasarladı. Sonra kendine bir hedef koyarak adadaki 11 tepenin her birine birer blok yerleştirdi ve hepsini taçlandırdığı bu sürece Grand Slam adını verdi.
Eko'nun yaptığı çalışmalar, insanlarda ve hayvanlarda görülen oyunun dört temel özelliğini taşıyordu. Kendi önüne engeller koyuyor, sonra da bunları aşmaya uğraşıyordu. Kuralları koyan da kendisiydi, onlara uymaya çalışan da. Basketbol oynayıp gökyüzüne bloklar fırlatırken adanın dikey mekaniğini ve fizik kurallarını da öğrenen Eko, keşfettiği bütün teknikleri metin tabanlı hafıza dosyalarına yazdı ve sonraki oturumlarda bunlardan yararlandı.
Eko kurcaladıkça adanın sırları da ortaya çıktı. Bir kayayı sertçe fırlatınca sonsuz blok üretebildiğini keşfetti; bu özellik simülasyonun koduna araştırmacılar tarafından bilerek eklenmişti. Asıl hesapta olmayan ise blokları zıplayarak fırlatmasıydı. Zıpladığı anda kazandığı yukarı yönlü hızı bloğa da aktaran Eko, simülasyonun gerçekten açık verdiği bir noktayı yakalayarak yükseklik rekoru kırdı. Kimse ona rekor kır veya fizik açığı bul dememişti; ancak Eko kendi hâline kalınca kendisine verilen dünyanın nasıl işlediğini ve hatta nerede işlemediğini öğrendi.
