Toronto Biennial, suyun ve kırılmanın sanatla buluştuğu bir platform olarak dikkat çekiyor. Kuratör Allison Glenn, Detroit'te büyüyen ve Windsor üzerinden Kanada'ya geçiş yapan bir sanatçı olarak, bu yılki sergide 30'dan fazla sanatçı ve kolektifi bir araya getiriyor.
Serinin odak noktası, Kanada ve Amerika Birleşik Devletleri arasındaki su yolları üzerinden tarih, sınır ve hareket konularını ele alıyor. Kanada–ABD ilişkilerinin nadide bir dönemde olduğu bu bağlamda, paylaşılan su yolları üzerinden kurulan sergi, iki ülke arasındaki işbirliğini vurguluyor.
Ontario Sanat Galerisi'nde (AGO) sergilenen Dawoud Bey'in “Material Histories, Living Landscapes” adlı eseri, üç peyzaj serisinden fotoğrafları iki kanal video “350,000” (2023) ile birleştiriyor. Aynı zamanda, AGO koleksiyonundan Nijerya, Gana ve Kongo Krallığı kökenli heykeller ve ritüel nesnelerle birlikte sunulan bu çalışma, köleliğin fiziksel dünyaya etkisini sesli ve görsel bir diyalogla ortaya koyuyor.
Toronto Sanat Merkezi'nde sergilenen Antonio Obá’nın “Jardim” (2022–26) adlı eseri, galerinin uzunluğuna yayılmış bronz çanlarla oluşturulmuş bir yol sunuyor. Ziyaretçiler bu yolu geçerken çanlar çalıyor; bu, hafızanın değişken bir performans olarak yeniden canlandırıldığını gösteriyor. Yolun sonunda ise “A Folia: travessia” (The Revelry: A Crossing, 2026) adlı büyük tablo, 1957 Douglas Martin fotoğrafını yeniden yorumlayarak, 15 yaşındaki Dorothy Counts'ın Charlotte, Kuzey Karolina'daki bir lise entegrasyonuna dair tarihsel bir anıyı modern bir perspektifle sunuyor.
Wen Liu'nun “In Light, Where Edges Yield” (2025) adlı eseri, omurga etrafında inşa edilmiş bir çelik ve reçine heykel olarak karşımıza çıkıyor. Bu yapı, sanatçının babasının ölümünden sonra reçete edilen Çin bitkisel ilaçlarını ışıkla aydınlatıyor; böylece bedenin ailevi ve kişisel bilgiyi taşıyan bir kaynak olduğu mesajını veriyor.
Taqralik Partridge'in “umiakkut (by boat)” (2026) adlı eseri, büyükannesi ve kardeşlerinin Hudson Strait üzerinden yaptıkları aumiaq teknesi yolculuğunu yansıtıyor. Aynı zamanda, “Tuktujuq” (2024) adlı eseri, geyik derisi, kafatası, cam boncuk, diş ipi, kırmızı tilki, Celine Dion CD'leri ve vinil zemin gibi materyallerle oluşturulmuş bir oda içinde yer alıyor.
Royal Ontario Müzesi'nde Raphaël Barontini'nin “Follow the North Star – a Tribute to Harriet Tubman” (2026) adlı eseri, Kristal Salonu'nu devasa tekstil panellerle dolduruyor. Bu paneller, müzenin koleksiyonundan maskeler ve kutsal nesneleri birleştirerek, Karayip estetiği ve anti‑kölelik kahramanlarıyla Underground Railroad'ı bir araya getiriyor.
Toronto Biennial, suyun ve kırılmanın sanatla buluştuğu bu zengin içeriklerle, izleyicilere tarihsel ve kişisel bağlamda yeni bir bakış açısı sunuyor. Bu sergi, iki ülke arasındaki su yollarının kültürel ve sanatsal bir köprü olarak işlev gördüğünü gösteriyor.
