İsveç'in güneyindeki Löddeköpinge yakınlarında, Tunç Çağı'na ait iki geyik boynuzu balta bulundu.
Arkeologlar, bu bahar Skåne'deki eski bir yerleşimi incelerken bulduklarını MÖ 1.700 ile 500 arasındaki çukurlarda tespit etti.
Bir balta ağır biçimde aşınmış olsa da, diğeri çok daha iyi durumda. Boynuzun içinde bir delik bulunmakta ve kesici ağızda biçimlendirme ile bileme izleri görülmektedir.
İsveç'te bilinen örnek sayısı az olmakla birlikte, bu yeni buluntular ülkedeki sınırlı sayıda örneğe bir yenisini daha eklemiştir.
Geyik boynuzu baltaların İskandinavya'da uzun bir geçmişi vardır. Mezolitik dönemde (MÖ 10.000‑4.000) yaygın olarak kullanılmış, Neolitik dönemde (MÖ 4.000‑1.700) ise kullanım oranı büyük ölçüde azalmıştır.
Tunç Çağı'nda yeniden ortaya çıkan baltalar biçim olarak değişmiş, Demir Çağı'nda ise ortadan kaybolmuştur.
Deneysel arkeoloji çalışmalarında, Danimarka'daki Lejre'de yapılan testler geyik boynuzundan yeni baltaların ahşap üzerinde ağaç kesmek, kuru odun doğramak ve ateş için kütük yarmak gibi işlerde oldukça etkili olduğunu göstermiştir.
Baltaların ritüel bir yönü de olabileceği düşünülmektedir. Danimarka'da bulunan örneklerin birçoğu oyma desenler taşımakta ve bulundukları yerler bu kullanım amacını sorgulamaktadır.
Danimarka'da bulunan 155 geyik boynuzu baltanın 59'unda bezeme bulunmakta; bazı örneklerde noktalı daireler, diğerlerinde ise Tunç Çağı sanatıyla ilişkilendirilen tekerlek haçları ve sarmal desenler görülmektedir.
Arkeologlar, bu baltaların çoğunu sulak alanlarda ve turbalıklarda bulmuş, insanların bu aletleri gündelik işler sırasında kaybetmek yerine bilinçli olarak oraya bırakmış olabileceğini öne sürmektedir.
Löddeköpinge yakınlarında bulunan iki balta, Tunç Çağı'nda geyik boynuzunun nasıl işlendiğine dair yeni kanıtlar sunmakta ve araştırmacıların bu aletlerin gündelik yaşama ve ritüel eylemlere nasıl yerleştiğini incelemesine yardımcı olmaktadır.
